Mijn Week in Beeld: Griezelen en het Wilde Westen

Films Games Mijn Week in Beeld Mijn week in Beeld Rubrieken Rubrieken Slider

Het is verbazingwekkend hoeveel tijd we tegenwoordig doorbrengen met het kijken naar een beeldscherm en hoeveel verschillende dingen we dan zien. De redacteuren van de Film-, Serie- en Game-afdeling zien dit echter als een pluspunt en daarom vertelt iedere woensdag een redacteur iets over zijn of haar week in beeld. Deze week is het de beurt aan Max.

Stuiter stuiter!

Het was lange tijd onduidelijk of we wel of niet een recensie exemplaar van Red Dead Redemption 2 zouden krijgen. Tot het verlossende bericht kwam en ik een code kreeg om deze nieuwe game van Rockstar te downloaden. Binnen 5 minuten stond de download ook te draaien. Minpuntje, ik moest wachten tot na middernacht tot ik mocht spelen. Gelukkig was dat vorige week, en kon ik deze week gewoon spelen wanneer ik wilde. Toch heb ik nog steeds wel de uitdaging dat ik een kind heb van een paar maanden, en die heeft natuurlijk aandacht nodig. Nou sta ik elke morgen op het vreselijk vroege tijdstip van 5 uur op. Met een beetje mazzel kan ik tijdens het ontbijt, nog een klein half uurtje spelen. Dat geldt soms ook voor de avonduren, want de kleine moet toch ook slapen. Al met al heb ik lekker als Arthur Morgan kunnen ronddwalen in de vreselijk gedetailleerde wereld van Red Dead Redemption 2.

Loving Pablo

Afgelopen week had ik ook de kans om de film Escobar (Loving Pablo) te recenseren. Dit is een film waarin Javier Bardem de rol van de bekende drugsbaron op zich neemt. Nou heb ik absoluut geen slecht woord over voor de acteur Javier Bardem, maar helaas kan ik niet heel positief zijn over de film Escobar. Dat ligt niet echt aan Bardem. Hij kan er niet  aan doen dat de makers niet hebben gekozen voor een Colombiaanse acteur. Ik heb er een broertje dood aan. Films waarin een acteur de originele taal machtig is, maar niet spreekt. Misschien ligt het aan mij, maar helaas kwam daardoor de film niet lekker uit de verf.

Lekker griezelen in de trein

Voor mijn werk ben ik vaak “on the road”. Zeker nu ik een opdracht heb in hartje Utrecht, neem ik vaak de trein. Dat is enkele reis ongeveer een half uur. Dit is niet heel veel, maar ik gebruik het iedere keer weer om series te kijken. Momenteel zit ik midden in The Haunting of Hill House en ik geniet met volle teugen. Ik ben dol op griezelen en wat deze serie in mijn ogen heel goed doet is dat de opbouw heel sterk is. Je begint de serie in de kinderjaren waarin de mensen leven in Hill House. Daarna zien we de kinderen die opgegroeid zijn. Zij herinneren zich nog heel levendig hoe die tijd was. Ik ga er niet te veel over uitwijden want je moet deze serie gewoon echt gaan kijken als je van griezelen houdt. Ik ben er zelf voorlopig nog niet doorheen, maar daarna zal ik weer op zoek moeten naar een andere serie om onderweg te kijken. Vermoedelijk wordt dat Ozark, maar dat zien we dan wel weer.

Het recensiemateriaal is weer bekeken dus nu kan ik me weer even storten op andere dingen, er is zoveel moois dit jaar. Games als God of War, Red Dead Redemption 2, Hellblade: Senua’s Sacrifice, Spider-Man, prachtige films en series. Kortom, ik hoef me, als ik even niet met de kleine bezig ben, voorlopig niet te vervelen.

Max Davidse werd opgevoed met de films van Herbie, Lassie en zo'n beetje het gehele oevre van Bud Spencer en Terrence Hill, toen hij op zichzelf ging wonen kwamen daar heel wat films bij. Inmiddels kijkt hij bijna alles wat los en vast zit, en speelt hij ook regelmatig games op zijn PS4 of Xbox One S.

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password