Het is verbazingwekkend hoeveel tijd we tegenwoordig doorbrengen met het kijken naar een beeldscherm en hoeveel verschillende dingen we dan zien. De redacteuren van de Film-, Serie- en Game-afdeling zien dit echter als een pluspunt en daarom vertelt iedere woensdag een redacteur iets over zijn of haar week in beeld. Deze week is het de beurt aan Ilse.

Het was afgelopen week behoorlijk druk, waardoor er maar weinig tijd overbleef om dingen te kijken, spelen of lezen. Gelukkig heb ik versnipperd over de afgelopen dagen toch nog wat tijd kunnen steken in een aantal dingen. Zo heb ik een aantal weken terug eindelijk een Nintendo Switch kunnen aanschaffen, met daarop Super Mario Odessey en South Park: The Fractured Butt Whole. Het is voor mij echt een verademing om een console te hebben die je mee kunt nemen, want met twee keer per week op en neer rijden naar Zeeland, en een aantal dagen logeren op een ander adres heb ik toch nog wat bij me wat voor vermaak zorgt. Met name Super Mario Odessey is verrassend leuk, ondanks dat dit spel toch wezenlijk verschilt van de eerdere Mario-games. De sandbox-achtige werelden zorgen ervoor dat je lekker de tijd kunt nemen om verzamelobjecten te vinden, hoewel dit soms best een uitdaging is. Ook is dit, samen met eerder genoemd tijdgebrek, wel een oorzaak voor een langzame voortgang in het spel. Niet erg, want hoe langer het speelplezier, hoe beter natuurlijk.

Naast deze game heb ik ervoor gekozen om, na op Netflix weinig inspiratie te kunnen vinden voor het kijken van een nieuwe serie, Desperate Housewives weer helemaal te gaan kijken. Ik was dit al langer van plan, maar de serie stond niet (meer) op Netflix, dus heb ik dit niet kunnen doen. Een gelukje voor mij; mijn collega-redacteur Sylvano verkocht een aantal DVD’s en boxen, waaronder die van deze serie, dus voor mij was de keus al snel gemaakt. Het is alweer zo’n tijd geleden dat ik me een hoop niet meer herinner, wat het opnieuw kijken alleen maar leuker maakt. Ook is het wel grappig om te merken hoe je, na een tijdsbestek van ongeveer tien jaar, ineens een andere voorkeur hebt voor de personages. Hoe ik vroeger idolaat was van Susan vind ik haar nu maar irritant en kinderachtig, terwijl ik vroeger Edie irritant vond en haar nu juist het leukst.

Op het boeken-stuk is het wat rustiger. Ik heb vorige week een recensieboek binnengekregen waar ik mee bezig ben, namelijk het boek van William M. Kelley – Uit de maat. Tot nu toe vind ik het lastig in te schatten wat ik van het boek vind. Het heeft een beladen onderwerp, namelijk de slavenhandeltijd in Amerika, en over hoe een zwarte deelpachter die nazaat is van een slaaf van de een op de andere dag met de noorderzon vertrekt. In zijn kielzog volgt de hele zwarte bevolking uit zijn dorp, en vervolgens uit de hele staat. Tot nu toe wordt er omschreven hoe de slavenhandel in die tijd in Amerika gedreven werd en hoewel dat andere tijden waren is het toch ongemakkelijk om te lezen dat het ooit gewoon was om mensen met een andere huidskleur te zien als een goed in plaats van een persoon. Ik hoop snel meer vaart te kunnen maken in deze titel, om een oordeel te kunnen vellen over heel het verhaal. Tot nu toe is het in elk geval wel een goed boek!

Ilse Klein
Ilse is iemand die zich graag bezig houdt met het lezen van boeken, het kijken van films en het spelen van games. Tenminste, als ze hier de vrije tijd voor kan vinden, want als moeder van een jong dochtertje en part-time werkzaam bij de overheid is het soms lastig om hiervoor de ruimte te vinden. Ze schrijft al si...

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password