Het is verbazingwekkend hoeveel tijd we tegenwoordig doorbrengen met het kijken naar een beeldscherm en hoeveel verschillende dingen we dan zien. De redacteuren van de Film-, Serie- en Game-afdeling zien dit echter als een pluspunt en daarom vertelt iedere woensdag een redacteur iets over zijn of haar week in beeld. Deze week is het de beurt aan Stefanie.

Ik keek er lang naar uit: de gure herfst. Het weer is tot nu toe redelijk zonnig, maar toch heb ik vast de gordijnen dichtgetrokken en op stipt 1 oktober mijn Halloweenversiering geplaatst.

Herfst is voor mij de tijd waarin ik uren en uren game en me volledig verlies in een spel. Met de temperaturen van deze zomer had ik daar niet zo’n zin in, maar nu ben ik hooked. Met een gouwe ouwe nog wel: Skyrim.

Fus Roh je-speelt-al-zes uur

Skyrim is het eerste spel dat ik op een console speelde. Het heeft voor mij dan ook behoorlijk sentimentele waarde. Daarnaast is het gewoon in mijn ogen een fantastisch spel dat alle elementen heeft om mij tevreden te houden.

Het was dan ook niet zo gek dat we vorig jaar meteen de PS4-versie van het spel kochten waarmee we (eindelijk) ook mods konden downloaden. Nu kan ik alles in het spel gebruiken om aan de juiste storytelling voor mijn personage te doen. Mijn karakter is een white witch genaamd Nimue. Ze is ontzettend bad ass en kan een snowy sabre cat conjuren. Die heb ik voor het gemak Fred the Sabre Cat genoemd. Catchy toch?

Meer aanstekelijke catchphrases

Over catchy gesproken: vinden jullie het ook zo heerlijk om met de Peaky Blinders mee te schreeuwen? “Who are we? The PEAKY.. FOCKING.. BLINDERS!” Dat is voor mij eigenlijk de enige reden om de serie te kijken, want het verhaal is na één seizoen wel gegeten en uitgekotst. Of je iemand het hele zooitje drie seizoenen lang wil zien herkauwen is een serieuze vraag die absoluut gesteld dient te worden.  Maar wanneer je weet dat je voor de accenten kijkt (lees: luistert) en niet voor het verhaal, dan valt het allemaal vrij goed te verteren.

Tot slot: een dosis moederhaat

Voor dit onderdeel geen leuk bruggetje. Ik las het boek Ik kom terug van Adriaan van Dis. Het gaat over de laatste levensfase van zijn moeder waarin hij op een vreemde soort manier een band met zijn moeder opbouwt die er eerst niet was. Het boek is vaak pijnlijk eerlijk en onthutsend, maar Van Dis heeft het zo simpel opgeschreven, je moet er wel in meegaan.

Het is overigens allemaal echt gebeurd en als je dat van een boek of film weet maakt het dat toch altijd net iets aangrijpender. Ik kan het boek iedereen aanbevelen voor een lichte, maar betekenisvolle leessessie.

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password