Mooier op Papier? – A Series of Unfortunate Events

Boeken Mooier op papier Rubrieken Slider

Als Violet, Claus en Sunny op een grauwe dag een strandwandeling maken, komt bankier Mr. Poe hen een verdrietig bericht brengen: hun huis is tot de grond afgebrand en hun ouders zijn daarin omgekomen. Graaf Olaf krijgt de voogdij over de Baudelaire-wezen, maar als snel blijkt hij een kwaadaardige man die aast op het familiefortuin dat voor de drie kinderen is veiliggesteld totdat ze oud genoeg zijn. Het drietal weet aan zijn snode plan te ontkomen, maar ze zijn nog lang niet van hem af: telkens als de kinderen overgeplaatst worden naar een nieuwe voogdij, duikt Graaf Olaf in vermomming weer op, bereid om alles te doen om dat familiefortuin in handen te krijgen.

De boekenreeks A Series of Unfortunate Events bestaat uit maar liefst dertien boeken, waarin elke boek eigenlijk hetzelfde patroon heeft. Het begint met Mr. Poe die de kinderen naar een nieuwe voogd brengt en binnen niet al te lange tijd duikt de doortrapte Graaf Olaf weer op. Niemand gelooft de Baudelaire-wezen en ze zijn op elkaar aangewezen om niet ten prooi te vallen aan hun belager. Daarin slagen ze steeds maar nipt, waarna Mr. Poe en de volgende voogdijhebbers plechtig beloven dat ze nu écht veilig zijn. Helaas, er lijkt maar geen einde te komen aan de ellendige avonturen.

mooierOpPapier_snicket_1

In 2004 kwam er een gelijknamige film uit, die de eerste drie boeken vertaalde naar het witte doek. Daarnaast zijn er een aantal elementen uit de overige boeken gepakt en toegevoegd aan de film voor een rode draad. Het probleem met een verfilming van deze boekenserie is alleen dat één boek te kort is voor een hele film, maar meerdere boeken samen ook lastig is omdat ze allemaal zo’n duidelijk begin-, midden- en eindstuk hebben. Om er een goed lopende film van te maken, zijn de eindes van het tweede en derde boek geschrapt, en is het einde van het eerste boek gebruikt als het einde van de film. Om de eerste twee delen met elkaar te kunnen verbinden is er een extra scène tussen geschreven.

Nou lijkt die extra scène heel erg op iets dat in het boek gezeten zou kunnen hebben, dus dat is niet zo het probleem. Het grootste probleem is dat de film meer op een familiefilm is gaan lijken, terwijl de boeken eigenlijk niet zo geschikt voor kinderen zijn. Te beginnen met Jim Carrey als de vertolker van Graaf Olaf. Zijn overdreven manier van acteren maakt van zijn personage een uitbundig, bijna belachelijk figuur, terwijl hij in de boeken een erg sinistere, manipulatieve man is, die met zijn intelligentie altijd iedereen minstens één stap voorblijft. Wat ook logischer is, want eigenlijk acht je de filmversie van Graaf Olaf niet in staat om te doen wat hij doet. In het eerste boek komt nota bene naar voren dat de intens kwaadaardige voogd seks wil met de minderjarige Violet.

Wat wel erg goed is gedaan, is de manier waarop de film deels verteld wordt door ‘de schrijver’, die je ook af en toe al schrijvend achter zijn bureau te zien krijgt. Dat komt namelijk overeen met de schrijfstijl van auteur Lemony Snicket (wat een pseudoniem is van Daniel Handler), die zelf ook een personage is in de verhalen. Hij ziet het namelijk als zijn taak om de verschrikkelijke gebeurtenissen van de Baudelaire-weeskinderen op papier te zetten en raadt je eigenlijk continu aan om niet verder te lezen, want de gebeurtenissen in het leven van drie wezen wordt alleen maar onfortuinlijker. Omdat dit zo’n belangrijk aandeel is in de boeken, is het een erg goede keuze geweest van de filmmakers om het op deze manier te vertalen naar een film.

mooierOpPapier_snicket_2

Een ander erg opvallend punt is de tijdsetting. In de boekenreeks wordt eigenlijk nergens duidelijk in welke tijd het zich afspeelt en voelt het aan alsof de gebeurtenissen niet hebben plaatsgevonden in ons universum. Het is namelijk zo dat in de boeken eigenlijk nooit wordt gesproken over elektronische apparaten en technische snufjes, maar ook niet over voorwerpen van vroeger. De film schetst een zelfde soort surrealistisch tijdperk door dingen die niet kloppen duidelijk in beeld te brengen. Neem nou bijvoorbeeld de auto van Graaf Olaf, want die heeft centrale deurvergrendeling, een ouderwetse klok, een telefoonhoorn met kabel en het interieur van een Cadillac. Zo zijn die tegenstrijdigheden continu aanwezig. Dat geeft de film wel een erg apart sfeertje, omdat het duidelijk consequent is gedaan, en het niet fouten zijn die er per ongeluk ingeslopen zijn.

Dus de vraag is: is A Series of Unfortunate Events mooier op papier? Het antwoord daarop is een voorzichtige ‘ja’. Beiden hebben namelijk een eigen charme en de film is zeer zeker vermakelijk, maar de boeken schetsen een veel duisterder Graaf Olaf en een hulpelozer situatie voor de Baudelaire-kinderen. De filmmakers hebben er goed aan gedaan om de schrijfstijl en tijdsetting zo duidelijk te vertalen naar het witte doek. Het is jammer dat de overige tien boeken in de reeks niet verfilmd zijn, maar gelukkig is er hoop: Netflix is bezig met een heuse serie over deze boeken. Wellicht dat Neil Patrick Harris een betere castingkeuze is dan Jim Carrey.

Michael Wenting
Michael is sinds een paar jaar elke week in de bioscoop te vinden, meestal om zich te laten verrassen tijdens de Sneak Preview samen met redactrice Merel. Thuis kijkt hij nog met enige regelmaat oude Nederlandse komedieseries zoals Het Zonnetje in Huis: het verveelt hem echt nooit. Het fenomeen luisterboek vindt h...

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Lost Password